Szukając uśmiechu. Pokonując rutynę.

Ten czas tak mija, godziny biegną. Jestem szczęśliwa, czuję się dobrze, ale jednak czegoś mi brakuje. Uświadamiam sobie, że już dawno nie słuchałam Paramore, nie obejrzałam swojego ulubionego filmu, nie spacerowałam. Po prostu zabrakło tych najprostszych elementów, które najzwyczajniej w świecie, powoli zaczęły się ode mnie oddalać. Poczułam jakbym straciła cząstkę siebie. Pod poprzednią notką pojawił się komentarz, że może powinnam zrobić coś szalonego, by odzyskać natchnienie. Zdecydowałam się może nie tyle na coś mega szalonego, ale na coś, na co braknie czasu w codziennej rutynie. O piątej trzydzieści rano wybrałam się na spacer. Dawno nie widziałam wschodzącego słońca. Powietrze było inne, niż w godzinach szczytu. Czyste, rześkie. Nawet moje pozornie ciche kichnięcie rozniosło się echem.

Chodziłam i podziwiałam wszystko dookoła, bo właśnie to wszystko było inne. Ta inność naprawdę mi się podobała. Uwieńczeniem mojego spaceru było ochłodzenie się wodą z fontanny. Przeszłam przez wystrzeliwujące z ziemi słupy wody i od dłuższego czasu poczułam się naprawdę dobrze. Jakbym znalazła tą cząstkę, której mi brakowało. Teraz, słuchając Paramore, wiem, że wszystko wróciło na swoje miejsce.
Coraz częściej podążamy wytartymi szlakami, które są już sprawdzone przez innych ludzi. Nasz czas pochłania praca, nauka, zajęcia pozalekcyjne. Tak wprawdzie, mało czasu poświęcamy na dokonanie czegoś niezwykłego. Niezwykłe rzeczy mogą być drobnymi, pozornie niezauważalnymi czynnościami, które kochaliśmy jako dzieci, o których zapomnieliśmy już później. Zachęcam Was do wydeptania własnej drogi i naznaczenia jej niezwykłością drobnych rzeczy.