"Persist", rozdział 2: "Światło w tunelu"

Trzy tygodnie spędziłam w szpitalu, zanim wezwali moją babcię i rodzeństwo... Zirytowałam się, gdy któryś z lekarzy powiedział, że nie wpuszczali rodziny z odwiedzinami. Nawet kiedy byłam nieprzytomna. Przez cały ten czas pobytu w szpitalu, miałam jakieś "sesje uzdrawiające", przynajmniej tak to określiła kobieta, która je prowadziła. W jej wyglądzie, czy sposobie bycia, nie było nic uspokajającego. To kobieta o ostrych rysach, wydatnej szczęce. Skórę ma ziemistą, przywodzącą na myśl trupa, albo zombie. Gdy mówiłam coś nie tak, zgrzytała zębami, więc zaczęłam się zastanawiać, czy są prawdziwe, czy też ma protezę.

- To czy odzyskasz pamięć zależy tylko i wyłącznie od wyników badań oraz od tego, czy będziesz się przykładać na tych spotkaniach. Rozumiesz mnie? - powiedziała na którejś z kolei sesji.

Nie rozumiałam.

Gdy babcia z moim rodzeństwem weszli do sali, siedziałam akurat na łóżku i dyndałam nogami. W przód – w tył. Próbowałam poprawić krążenie, bo wciąż było mi strasznie zimno.

Moja siostra była drobną blondynką z włosami do łokci i dużych zielonych oczach, przypominających łąkę wiosną. Brat był zupełnym jej przeciwieństwem. Miał krótkie, zwichrzone brązowe włosy, lekkie rumieńce na policzkach i piękne, niebieskie oczy, przywodzące na myśl taflę oceanu.

Jak ja wyglądałam w dzieciństwie?

Babcia swoimi pomarszczonymi dłońmi obejmowała dzieci. Cała trójka miała przygnębione miny, a babcia lekko przekrwione oczy. Ogólnie, wyglądała tak, jak ją sobie wyobrażałam. Poczciwa staruszka o siwych włosach, pomarszczonej skórze, drobnej budowie. W moich myślach uśmiechała się promiennie, ale teraz rozumiem, że nie jest jej do śmiechu.

Zauważyłam, że rodzeństwo chce rzucić się do mnie biegiem, ale się powstrzymują. Podeszli do mojego łóżka. Na gumowych nogach wstałam z posłania. Przez chwilę patrzyłam w oczy babci. Są niebiesko-złote. Już wiem, dlaczego babcia jest babcią. Takiego spojrzenia nie ma nikt inny. Dziewczynka powoli przytuliła mnie w pasie. Na szyi zauważyłam drobny, złoty wisiorek z literą B.

- Becky – mówię – Masz na imię Becky, tak?

Kucam przed nią. Na jej twarz wpływa uśmiech. Kiwnęła głową, ucieszyła się, że przypomniałam sobie choć jej imię. Jednak za żadne skarby nie mogłam sobie przypomnieć imienia brata. Gdy patrzyłam na niego, skupiając się z całej siły, wiedziałam że nic z tego nie będzie. Chociaż wciąż byłam słaba, po prostu podniosłąm siedmiolatka, a potem zmierzwiłam mu włosy.

Gdy wreszcie spojrzałam na babcię, uśmiechała się delikatnie. Wzięła mnie pod rękę i razem usiadłyśmy na łóżku szpitalnym.

- Pewnie chcesz wiedzieć jak jest w domu? Już ci pewnie mówili, że zamieszkasz u mnie. Razem z Becky i Charlie'm...

A więc Charlie.

- ... to domek jednorodzinny, ale niezbyt duży. Ty będziesz miała własny pokój, dzieciaki będą musiały zamieszkać razem. Same się na to zgodziły... - kontynuowała swój monolog.

- A rodzice? - spytałam, choć dobrze znałam odpowiedź.

Powinnam była się nie odzywać. Twarzy babci zmieniła się. Przybrała zatroskany wyraz, a jej piękne oczy zaczęły wpatrywać się w niedostępną dla mnie dal. Po chwili, pogładziła mnie po wierzchu dłoni, spojrzała mi z niepokojem w oczy.

- A więc mówili ci...? Ale pamiętasz coś...? Prawda?

Nie chciałam jej robić nadziei. Nie chciałam kłamać. Pokręciłam głową.

- Ze swojej karty wiem, jak się nazywam. Jedynymi rzeczami, które mi się przypomniały, było jedno wspomnienie, nieistotne zresztą i imię Becky. Powiesz mi jacy byli rodzice? - zmieniłam temat.

Babcia podniosła się z posłania, które wydało z siebie cichy pisk.

- Wróćmy do domu.

Aha. Czyli to niebezpieczny temat?

Wracając do domu babci panowała cisza. Mimo, że właściwie jej nie znałam, to czułam, że łączyła nas silna więź. Może tak było przed wypadkiem? A właściwie to jak doszło do wypadku?

Wchodząc do mieszkania otoczyła mnie woń cynamonu i imbiru. Od środka wypełniło mnie domowe ciepło. Wzięłam głęboki oddech i powoli weszłam do pokoju.

Salon był jak stare, dobre muzeum. Przynajmniej tak mi się zdawało. Co prawda, nigdzie nie zauważyłam ani grama kurzu, ale samą atmosferą wręcz przyciągał. Miałam wrażenie, że mogę rozwiązać tam wiele tajemnic i zagadek, być jak Sherlock Holmess. Ściany były białe, a pod jedną z nich stał piękny, okazały regał z mnóstwem książek. Podeszłam do niego i przejechałam palcem po drewnianej półce. Miałam nieodparte wrażenie, że po drugiej stronie po prostu MUSI być ukryte przejście. Mebel był od góry do dołu obstawiony książkami. Obok, wisiały szerokie półki ze zdjęciami. Widać moja babcia miała małego "bzika" na punkcie zdjęć, ale nie były to fotografie rodziny (odetchnęłam z ulgą).

Ta, która spodobała mi się najbardziej, przedstawiała jedynie błękitne niebo, a między refleksami słońca frunęła gromada kruków.

- Sama je zrobiłaś? - spytałam.

Babcia na początku nie zrozumiała, ale potem chyba coś sobie przypomniała.

- Ty je zrobiłaś.

No jeszcze lepiej, pomyślałam. Szybko odwróciłam wzrok od fotografii. Zwróciłam uwagę na dalszą część pokoju. Przy jednej ze ścian stał jakiś "starożytny" kufer. Na podłodze leżał puchaty dywan w kolorze kawy. W centralnym miejscu pokoju stał niewielki telewizor, ale to nie on był kluczowym punktem. Najbardziej zwracały uwagę dwa fotele ustawione tuż przy regale. Przed telewizorem stała piękna, stara kanapa. Poprosiłam babcię żeby pokazała mi mój pokój. Bałam się. To było głupie, ale strasznie się bałam tego, co tam zobaczę. Nie chciałam poznawać dawnej siebie. Nie pragnęłam żadnej wiedzy o sobie, teraz już nie. Po szoku, którego doznałam w szpitalu, wolałam prowadzić swoje życie jako-tako. Od nowa. A tymczasem zmierzałam za babcią, na gumowych nogach do miejsca, które jest siedliskiem "mnie". 

~♥~ 

Oto powraca opowiadanie! :)

Trochę sobie "przeleżało", a większość rzeczy musiałam pozmieniać 

i zmodyfikować trochę fabułę.

Dzisiaj właśnie odkopałam je spod warstwy kurzu i wznowiłam pisanie.

Mam nadzieję, że wam się spodobało. :3

Życzę miłego wieczoruu! ♥