"Mowa końcowa" - wiersz

               ♛

Chciałabym podziękować

widzom za uwagę,

scenarzyście za plan.

Mam wam tak dużo do powiedzenia.

Na prawdę długo nie mogłam wymyślić słowa,

które opisałoby życie tu.

Przepraszam za wszystkie błędy,

plamiące moją postać,

kiedy nikt nie wyciągnął ręki,

by wydostać mnie z ciemności

i musiałam trzymać się zimnych ścian,

ślizgając się na lodzie,

drapiąc głuchy tynk.

Szmaciane lalki na ścianach

z szerokimi uśmiechami,

bezwładnymi ciałami,

drwiły ze mnie,

czekając na spektakularny upadek.

Delikatne dźwięki pianina,

kołysana przez udrękę,

ukochana przez żal

lecz obracałam się raz po raz,

wyrzucając z siebie,

nuty bólu.

Kochany reżyserze, dziękuję,

pozwoliłeś mi wystąpić

w tej godnej pożałowania sztuce,

drogi reżyserze. Nie oczekiwałeś braw,

chciałeś

jedynie mojego występu,

pokazać co to znaczy,

ból

cierpienie

smutek.

Rola nie zawsze spaceruje

po wyznaczonym szlaku,

chyba zboczyłam z drogi,

przepraszam, poślizgnęłam się,

i wtedy poczułam, że

muszę wstać,

Ślizgałam się po zdradliwym lodzie,

wymachując rękoma,

stanęłam,

dziękuję widzom za uwagę,

mój występ zakończyłam,

ale w pięknym stylu – wstałam.

                     ♛