"Czas nie będzie na nas czekał..."

Na wstępie, przyznam się, że do napisania tej notki zainspirował mnie post na tym blogu. :)

Przez cały tydzień odmierzasz czas do weekendu.

Przez cały rok odmierzasz czas do wakacji.

Przez całe życie czekasz na szczęście.

Ludzie mają wrodzoną tendencję do tego, by cały czas czekać. W codziennym życiu (poczekam aż deszcz przestanie padać), w życiu miłosnym (poczekam aż zrobi pierwszy krok), innymi słowy, czekanie jest nieodłącznym towarzyszem naszego życia.

Dlaczego czekamy? 

Czekanie na co dzień.

 - Czekamy, bo boimy się sami coś zacząć. W głębi duszy rodzi się lęk, przed tym co nowe i nieznane. Po co moczyć ubrania na deszczu, skoro możliwe, że niedługo minie?
 - Czekamy, bo potrzebujemy jakiegoś "punktu zaczepienia". Czy chodzi o dzień urodzin, Bożego Narodzenia czy ogłoszenia wyników w jakimś konkursie. Wiąże się z tym również to, że na czymś nam zależy. Ciągle o tym czymś myślimy, nie możemy wyrzucić tego z naszej głowy. I nie możemy się doczekać, kiedy to nastąpi.

Przez całe życie czekasz na szczęście.

Czekanie w szczęściu, wg mnie znacznie odbiega od czekania na co dzień.

Dlaczego mamy siedzieć i gnić, kiedy możemy ruszyć cztery litery i zacząć spełniać się zawodowo, rozwijać swoje hobby, dać początek miłości.

Nawet jeśli nie damy rady zdobyć się na "zagadanie", to jaki ma sens patrzenie na wszystko, jakby całe życie było już stracone? Weź się za coś innego. Udoskonalaj swoje umiejętności, rób to, co czyni cię szczęśliwym. A po jakimś czasie, będziesz serio szczęśliwy.
Nie pozwól, żeby życie cię znudziło, nie warto czekać.
Żyj tak, byś na starość mógł/mogła powiedzieć: "Zrobiłam/łem wszystko, co miałem/łam zrobić".