Życie mimo wszystko

  Hej! :) Dziś wstawiam trochę krótszy rozdział, bo dalej będę musiała się wyrabiać ^^. Myślę, że niedługo dodam jakąś notkę tematyczną, tylko wymyślę o czym. :) Zastanawiam się też nad zmianą tytułu opowiadania. Jak na razie, życzę miłego czytania!

Rozdział 9

Spojrzałam na Shaunę. Patrzyła na mnie szeroko otwartymi oczami. Nieznacznie pokręciła głową. Posłałam jej spojrzenie, które mówiło:

"zaczęłam, to muszę skończyć".

Nathan spojrzał na mnie lodowatym wzrokiem.

- Też byłam w podobnej sytuacji... - zaczęłam.

Podszedł do mnie.

- I co?! Umarła ci najlepsza przyjaciółka?! - krzyczał. - Utopiła się w jeziorze, a ty patrzyłaś, jak umiera i nie dałaś rady jej uratować?! - jego oczy zaszkliły się. Spowrotem opadł na ławkę i wrócił do poprzedniej pozycji. Ledwo zdusiłam w sobie odruch, by go pocieszyć i przytulić. Milczenie przerwał Filip.

- Hej, pojutrze jest jakieś karaoke w barze, w centrum. Może pójdziemy?

Pierwsza odezwała się Shauna.

- No... Dobry pomysł. Chyba.

Spojrzałam na nią. Posłała mi błagalne spojrzenie. Nie miałam pojęcia o co chodzi, ale Shauna wyświadczyła mi już przysługę, teraz moja kolej.

- Racja. Możemy iść – odezwałam się.

- Świetnie! - Filip uśmiechnął się. - Mamy już dwie chętne. Kto jeszcze? Rose?

- Może być.

- Sofia?

Cisza..

- SOFIA?

Nadal cisza...

- SOFIA?!

- A tak, tak.. Możemy iść.

- A wy, Jane i Kris? Idziecie?

Przyjaciółki wzruszyły ramionami.

- Możemy iść.

- No dobra, to jeszcze... - przerwał i spojrzał na Nathana.

Usiadł obok niego i poklepał go po plecach.

- Chodź z nami. Odkąd... Od tamtego wypadku praktycznie nie wychodzisz z domu...

Teraz już chciałam wrzeszczeć i piszczeć: "Nathan!!! Spójrz na mnie ślepoto! Ja żyję! Jestem tu, widzisz mnie ciemniaku?!"

Filip kontynuował.

- ... wyrwij się chociaż raz. Zoey nie chciałaby, żebyś tak rozpaczał.

- Dobra – dało się usłyszeć przytłumiony głos.

Umówiliśmy się na 19:00 w barze. Stolik pod ścianą. Wszystko ustaliliśmy i rozeszliśmy się do domów. Gdy razem z Shauną popijałyśmy kakao, odezwałam się.

- Shauna, co to miało być?

Wydawała się być zdezorientowana.

- O co ci chodzi?

Teatralnie przewróciłam oczami, a ona kopnęła mnie pod stołem. Zaśmiałam się.

- Nie udawaj. Nie mów, że nie pamiętasz swojego "błagalnego" spojrzenia, kiedy Filip zaproponował wyjście.

Na policzki Shauny wpełzł rumieniec.

- Coo? Coś ci się... - teraz ja kopnęłam ją pod stołem. - Ał! No dobra... Jak umarłaś, ja i Filip...

- Uuuu, ty i Filip... - ledwo uniknęłam porządnego kopniaka – Dobra koniec z tym kopaniem! Mów dalej – wyszczerzyłam się.

- Zaczęliśmy spędzać ze sobą dużo czasu no i... - Shauna była już jak pomidor.

- Aha... - zaczęłam ostrożnie, żeby uniknąć złamania nogi. - więc ty+Filip=♥ ?

W tej chwili można było uznać ją za buraka.

- Chyba no... tak – powiedziała tak cicho, że musiałam się nachylić.

- No i dobrze – uśmiechnęłam się. - Więc co ubieramy? Znaczy... U mnie to pewnie nie obejdzie się bez kapelusza? - stwierdziłam z rozczarowaniem.

- No może nie do końca... - wyszczerzyła się.

Gdy nadszedł wreszcie dzień i godzina spotkania, przeglądałyśmy się w lustrze. Shauna ubrała się w czerwoną, bluzkę na ramiączkach, całą w cekinach, białą, zwiewną spódniczkę nad kolano i jeansową kurtkę. Nałożyła delikatny makijaż. Ja miałam na sobie krótkie, czarne jeansowe spodenki, turkusową tunikę na ramiączkach i czarne bolerko. Na twarzy miałam kupę makijażu, choć nie było tego tak widać. Wybrałam czarno-srebrny cień do powiek, różowy błyszczyk, no i trochę mniej samoopalacza. Przeróżnymi kosmetykami, podkreśliłam kości policzkowe (może trochę za bardzo, ale tym lepiej). Rano, moje włosy pofarbowałyśmy na jasny brąz. Wcześniej i tak nikt nie widział ich koloru, a farba miała zejść po dwóch myciach. Shauna wykombinowała fryzurę, tak, by zasłaniała mi połowę twarzy. Wyglądałam jeszcze bardziej jak nie ja.

- Może zostaniemy specami od kamuflażu? - zastanawiała się na głos Shauna.

- Tak. A reklama będzie taka: "Umarłeś? Powróciłeś do żywych i nie chcesz, żeby cię rozpoznano? Przyjdź do nas!"

Zaczęłyśmy się śmiać. Kiedy głupawka nam minęła, zamówiłyśmy taksówkę i pojechałyśmy do baru "Pod palmami". Głupia nazwa. Na miejscu czekały już na nas Kris i Jane.

- Hej, wyglądacie extra! - zaczęła Shauna.

Jane spojrzała na nią.

- Proszę, nie udawaj wesołej. Zo nie żyje od tak niedawna... - Shauna nie dała jej dokończyć.

- Dziewczyny, może i Zoey nie ma już z nami, ale mogę się założyć, że w żadnym wypadku, nie chciałaby, byście się tak zachowywały. Wyobraźcie sobie, że ona siedzi obok. Pamiętacie, jak bawiła się z nami na podobnej imprezie? Dajcie spokój. Chociaż raz... - podeszła i przytuliła je.

Wyraźnie podbudowane Kris i Jane, miały już weselsze miny. Zaczęły o czymś rozmawiać, od czasu do czasu śmiały się, co było sukcesem. Shauna patrzyła na nie, wyraźnie zadowolona, gdy do baru weszły Rose i Sofia. Widząc ich nie tęgie miny, Shauna westchnęła i szepnęła mi na ucho:

- Widać będę musiała powtórzyć moją mowę – powiedziała i podeszła do dziewczyn stojących w drzwiach.

Tuż za nimi wszedł Filip (mrugnęłam do Shauny) i Nathan. Pierwsi ochotnicy zaczęli śpiewać. Większość par zaczęła tańczyć. Siedzieliśmy przy stole wszyscy, oprócz Shauny i Filipa, którzy też poszli potańczyć. Słuchałam występów innych ludzi. Scena była fantastycznie oświetlona, wszystko było na najwyższym poziomie. Nie mogłam sobie przypomnieć, dlaczego tu nie chodziłam wcześniej. Z zadumy wyrwał mnie głos Rose.

- Corin? Shauna mówiła, że niesamowicie śpiewasz. Może wystąpisz? - uśmiechnęła się pokrzepiająco.

Zbladłam pod warstwą samoopalacza. Ja? Ale... Chyba nie mogę...

- Hej no weź! Nie bądź taka! - odezwała się Sofia.

Po chwili Sofia, Rose, Jane, Kris – wszystkie zaczęły mnie namawiać. Nie wiedzieć czemu, zgodziłam się. Podeszłam do lady, by wybrać piosenkę.

- Chciałabym zaśpiewać If I die young. - powiedziałam.

Zanim zorientowałam się co znaczy ten tytuł, już byłam na scenie. "Jeśli umrę młodo" Debilko, debilko, debilko, czy ty masz mózg?!

Werqa Ju