Kilka małych cudów

Usiądę przed oknem, by podziwiać,

to co się napatoczy, ale nic nie widzę. Proszę,

rzucaj kamieniami w moje okno i wskaż palcem niebo,

bym spostrzegła to co lepsze i wbiła w nie wzrok.

Chcę zobaczyć piękno tegorocznych gwiazd,

ujrzeć eleganckie sklepienie, odziane w granat.

Pragnę poczuć szal wiatru, w zawrotnej szybkości.

Rzuć kamieniem w moje okno,

bym zobaczyła kilka małych cudów.

Bym ujrzała jak zaspany księżyc,

mówi "dobranoc".

Jak wschodzące słońce otula ludzi

swym ciepłem.

Bym usłyszała miłosną piosenkę ptaków,

i poczuła wiosenny zapach tulipanów,

by orzeźwił mnie jesienny deszcz.

Niech płatki śniegu wplączą mi się we włosy,

a ja będę przyglądać się zimowemu niebu.

Jak marzycielka, która opuściła sen.

I gdy tak będę siedziała przed oknem,

lato nadejdzie, a ja zauważę promienie

słońca w moich włosach, moja skóra będzie pachniała oceanem.

Ale nie patrz na porę roku, rzucaj kamieniami w moje okno,

bym zobaczyła kilka małych cudów,

póki okno się nie pobije. Póki kawałki

szkła nie poranią mojej skóry.

 Werqa Ju