La Lune 8

La Lune #8

- Edward? Na serio? - spytał chłopak.

- No... tak, na serio – tłumaczyła się Laura.

- Nie musisz udawać, słyszałem każde słowo.

- Podsłuchiwałeś ?! - spytała udając oburzenie dziewczyna.

- Jasne, że nie. Przechodziłem obok i usłyszałem. Tyle – teraz zwrócił się do Klary – naprawdę jestem powodem twojej choroby?

Laura, widząc zakłopotanie przyjaciółki, przypomniała sobie, że Klara nigdy nie lubiła rozmów tego typu.

- Daj jej spokój. Przynajmniej na razie - Laura spojrzała gniewnie na chłopaka.

- Dobra, dobra. Ja tylko...

- Nie "ja tylko". Niech ma chociaż chwilę spokoju. Nie widzisz jaka jest blada? - powiedziała Laura, a Klara zrobiła "zbolałą" minę.

- No okej, poczekam na korytarzu – powiedział chłopak i wyszedł.

Przyjaciółki spojrzały na siebie i wybuchły śmiechem.

- Ty jesteś dobra... Naprawdę dobra... - stwierdziła Klara.

Po jakimś czasie dziewczyna otrzymała wypis ze szpitala. Do tematu nigdy więcej nie wracano. Nadeszły wakacje, lecz wraz z nimi i dzień wyjazdu Laury. Przyjaciółki stały na lotnisku. Obie nie wiedziały co powiedzieć.

- Przyślesz czasem pocztówkę? - spytała Klara, chcąc, by zabrzmiało to w miarę beztrosko – tą z rzeźbami z lodu?

- Będę pisać codziennie – uśmiechnęła się Laura – i dzwonić też.

Nagle rozległ się głos, nakazujący wszystkim pasażerom wejście do samolotu.

- Muszę już iść.

Przyjaciółki przytuliły się. Klara obserwowała odlatujący samolot, próbując się nie rozkleić. Zamówiła taksówkę i wróciła do domu. Chcąc wrócić do normalnego trybu życia, wyprowadziła psa. Błąkała się po osiedlach, rozmyślając o wydarzeniach ostatnich miesięcy. Spojrzała na zegarek i mimowolnie pomyślała, że Laurę czeka jeszcze długa droga. Ochłodziło się, więc postanowiła już wracać. Weszła do kuchni, zrobiła kolację, włączyła telewizor. Właśnie leciały wiadomości. Dziewczyna stanęła na środku salonu.

- Dziś o godzinie 18:39 rozbił się samolot lecący do Czech. Władze przeprowadzają śledztwo. Pewne jest już, że nikt nie przeżył. Powód wypadku - nieznany – informowała reporterka.

Klarę wmurowało w ziemię. Talerz z jedzeniem spadł na podłogę, rozbijając się na kawałki.

- Laura nie żyje. Nie żyje... Ona nie żyje... - powtarzała sobie w myślach.

Usiadła przed kanapą i skuliła się. Łzy pociekły jej po policzkach. Nie zważała na ręce poranione od szkła.

- To nie może być prawda... Nie może – szeptała.

- Może - powiedział zachrypnięty głos zza niej – I to dopiero początek.

Lecz Klara nie zwróciła na to uwagi. Jej wzrok przeniósł się na ciemne niebo. Wstała i podeszła do okna. W przypływie rozpaczy, stanęła na krawędzi parapetu i rzuciła się w ciemność, która wydawała się nie mieć końca...

KONIEC