Idę

Idę, a stopy muska trawa,

słońce okala ramiona,

wiatr plącze się między włosami.

Idę bez celu, przed siebie,

by znaleźć się w niebie.

Kładę się na trawie, wilgotnej

od rosy i wdycham zapach ziemi.

Patrzę w niebo, a nieskalana niczym cisza

kawałek po kawałku,

odgarnia mojego honoru zglisza.

Patrzę i widzę niebios skrawek,

czeka na mnie. Tym razem nie pozostawię

śladów na trawie, zamykam oczy.

Czuję ukojenie, spokój, ciszę.

Do stu policzę i podnoszę się.

Przechodzę pod dębowym

płotem, witam się z czarnym kotem.

Zerkam na ten niebios skrawek,

który pozostawiłam na trawie.

Patrzę, widzę.

Jak z porcelany schody znikają

za obłokami i unoszą się tam,

gdzie ja miałam iść razem z podmuchami,

z wiatrem we włosach,

z samą sobą

i to bez nikogo.

 Werqa Ju